สวัสดีครับเพื่อนๆ  ครั้งนี้ พบกับน้องมัธยมอีกแล้ว แต่คราวนี้ เรานำน้องเติ้งมาคุยให้เพื่อนๆ ฟังในเรื่องที่น้องเขาเองไม่นึกไม่ฝัน เพราะเป็นสิ่งที่น้องเติ้งกล่าวว่า “ดีใจ ตื่นเต้น นับเป็นบุญ โชคดี ฯลฯ”

ครับ....คงต้องเป็นเรื่องที่ดี เป็นเรื่องที่ไม่ได้คิดว่าจะมีโอกาสอย่างนี้  น้องเติ้งได้เฝ้าทูลละอองพระบาทสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  และท่านไม่ทรงถือพระองค์ ตรัสถาม-ตอบอย่างเป็นกันเอง และนี่เองเราจึงนำน้องเติ้งมาคุยกัน แบ่งปันเรื่องราวที่น่าประทับใจให้เพื่อนๆ ได้ฟัง

ก่อนอื่นก็ตามธรรมเนียม หากเป็นนักเรียน เราก็มักจะให้แนะนำตัวและเล่าคร่าวๆ เกี่ยวกับการมาศึกษาของน้องก่อนครับ

สวัสดีครับ ผมเตชินท์ จุลเทศ – เติ้ง ครับ ได้รับทุนเล่าเรียนหลวงสายวิทย์-คณิต ประจำปี 2551  สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ขณะนี้เรียนอยู่ที่ Choate Rosemary Hall  และจะเรียนต่อทางด้าน Engineering, Economics ครับ

วันนั้นที่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าฯ เนื่องมาจากงานอะไร อย่างไร ช่วยเล่าคร่าวๆ ครับ

ที่ U. of Pennsylvania มีการประชุมทางวิชาการ และสมเด็จพระเทพฯ เสด็จฯ มาทรงเป็นประธาน และเสด็จฯ มาทอดพระเนตรสถานที่ การเรียนการศึกษาของ Choate Rosemary Hall ด้วยครับ โดยมีคณะผู้ติดตามซึ่งเกี่ยวข้องกับแวดวงการศึกษามาด้วยในคณะนี้ หลังจากนั้น พระองค์ทรงมีพระราชดำรัสเกี่ยวกับการศึกษา และ Public service  กับคณะอาจารย์และนักเรียนในหอประชุม

ทราบว่าน้องเติ้งได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญในการเสด็จฯ ครั้งนั้น ช่วยเล่าการถวายงานให้เพื่อนๆ และผู้อ่านฟังหน่อยครับ

เมื่อทราบข่าวว่าพระองค์จะเสด็จฯ มาที่นี่ ครูใหญ่และผู้ประสานงานก็มาถามผม เพื่อขอคำแนะนำว่า ควรรับเสด็จฯ พระองค์ท่านอย่างไร ต้องมีอะไรพิเศษหรือไม่ ซึ่งผมก็ได้ให้ข้อมูลตามที่เราชาวไทยคุ้นเคยกันในการรับเสด็จฯ  และผมก็ได้รับหน้าที่เป็นตัวแทน เป็นผู้กราบบังคมทูลรายงานเกี่ยวกับโรงเรียนและนักเรียนไทยที่ Choate Rosemary Hall และก็ช่วยประสานเรื่องพิธีรับเสด็จฯ  ตอนที่ท่านทรงพระดำเนินเข้ามาในหอประชุม ก็มีการเปิดเพลงมหาชัย แล้วเพื่อนๆ ทุกคนก็ยืนขึ้นรับเสด็จฯ  เป็นภาพที่น่าประทับใจมากครับที่เห็นเพื่อนๆ ก็ทรงรักพระองค์ไม่แพ้เรา

ท่านทรงตรัสถามอะไรบ้าง แล้วน้องตอบอะไรบ้าง

พอได้เฝ้าฯ และกราบบังคมทูลถวายรายงานเสร็จ ท่านก็มีพระราชปฏิสันถารกับนักเรียนไทยทุกคน ท่านทรงตรัสถามว่า “เป็นนักเรียนทุนเล่าเรียนหลวง มาปีเดียวใช่หรือไม่” “จะเรียนต่อด้านอะไร” หลังจากนั้น ท่านทรงตรัสถามนักเรียนทุกคนเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่โดยทั่วไปครับ

เพื่อนๆ ที่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าฯ ที่เห็นในภาพ เป็นนักเรียนทุนด้วยใช่ไหม

ใช่ครับ เป็นเพื่อนที่โรงเรียนใกล้ๆ ต้องขอขอบคุณ Mr.John Rorke หรือที่พวกเราเรียกกันว่า “ปู่โร้ก” ช่วยไปรับมา ก็มี ฝ้าย จาก Hotchkiss School ญาณเดช ศรีพาณิชย์ (โซน) จาก Kent School และ ณัฐวุฒิ หอมทอง (ดิว) กับ ปัตติพงษ์ วิศัลย์พิทยากร (ปั๊บ) จาก Salisbury School

โอกาสเช่นวันนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ ปกติคนเราเมื่อจะถึงวันงานสำคัญอะไรสักอย่าง มักจะตื่นเต้น และใจจดจ่อรอคอยวันงาน อยากทราบว่า ก่อนถึงวันจริงนั้น ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับหรือเปล่า เตรียมตัวเองเพื่อรับเสด็จและถวายงานอย่างไร

ตื่นเต้นมากครับ ความจริงตื่นเต้นมาเป็นเดือนเลย ก็เตรียมคำกราบบังคมทูล เคลียตารางเวลาต่างๆ  เพื่อให้วันนั้นเป็นวันที่ผมว่างตลอดทั้งวัน  ช่วงนั้น นอนไม่ค่อยหลับจริงๆ เลยครับ

เชื่อว่าความรู้สึกและประสบการณ์ในวันนั้น คงมีอะไรที่จะเล่าให้ฟังมากมาย ขอฟังสักหน่อยนะครับ

ครับ ครูใหญ่ให้เกียรติเป็นอย่างมาก คือในหอประชุม ครูใหญ่ก็จะพูดถึงความสัมพันธ์ของ Choate Rosemary Hall กับประเทศไทย ว่าส่งนักเรียนทุนฯ มาทุกปี ปีละ 2 คน ส่วนปีนี้ ผมมาคนเดียว ครูใหญ่ก็แนะนำให้ยืนขึ้น รู้สึกเป็นเกียรติอย่างสูงมากๆ เลยครับ ตอนเย็น ครูใหญ่ก็ให้ร่วมโต๊ะเสวยด้วย ในฐานะที่เป็นผู้ช่วยจัดงานและมีส่วนทำให้งานสำเร็จราบรื่นอย่างถูกธรรมเนียมที่ควร แต่ผมขอไปนั่งโต๊ะข้างๆ  ครับ เพราะว่าเกร็งหนะครับ แค่นี้ ผมก็รู้สึกว่าเป็นบุญที่สุดในชีวิตแล้วครับ ประสบการณ์ครั้งนี้ ผมจะจดจำไปตลอด วันนั้นเหมือนฝันเลยครับ ใครจะคิดว่าจะมีโอกาสได้เฝ้าฯ ท่านในอเมริกา และอย่างใกล้ชิดขนาดนี้

นี่ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า เพื่อนๆ บังเอิญมีโอกาสเช่นน้องเติ้งบ้าง คิดว่ามีอะไรบ้างที่จะแนะนำ สิ่งควรทำ ไม่ควรทำ อะไรที่น้องคิดว่า...แหม เราน่าจะทำอีกแบบมากกว่า ฯลฯ

ถ้ามีโอกาสก็ควรจะทุ่มเทให้เต็มที่เลยครับ ผมเองก็พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ก็เสียดายที่หาพานไม่ได้ อยากเอาไปใส่ดอกไม้ แล้วให้น้องผู้หญิงทูลเกล้าถวายฯ  โอกาสแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย รู้สึกภูมิใจมากที่ได้ถวายงาน แล้วก็ตอบคำถามให้เพื่อนๆ ต่างชาติทราบถึงพระราชประวัติของพระองค์ท่านมากขึ้น จะจดจำไปตลอดชีวิตเลยครับ

ขอขอบคุณน้องเติ้งมากเลยครับที่มาเล่าประสบการณ์ที่น่าประทับใจให้เราฟังในครั้งนี้ ถึงจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ เกร็งจนประหม่า หรือเตรียมตัวอย่างดีแต่ก็ขาดหลายสิ่งหลายอย่างเพราะไม่สามารถหาได้ในประเทศนี้ น้องก็ยังคงทำหนัาที่เป็นตัวแทนได้เป็นอย่างดี น่าภูมิใจและยินดีแทนด้วยครับ แน่นอนครับ ผมเชื่อว่าหากเป็นเพื่อนคนอื่นๆ ก็ย่อมจะมีความรู้สึกแบบน้องเติ้งเช่นกัน แต่ถ้ากระซิบมายังสำนักงานผู้ดูแลฯ ล่วงหน้าก่อน เราคงจะช่วยได้อีกหลายๆ อย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...พานทองที่น้องต้องการ แต่ที่ต้องยกมาพูดซ้ำให้เพื่อนๆ คนอื่นๆ ได้เห็นอีกครั้ง ก็เพราะต้องชมเชยน้องถึงความคิด ความพิถีพิถัน และมองเห็นเกือบทุกจุดถึงการรับเสด็จและถวายงาน ถึงแม้จะไม่มีประสบการณ์มาก่อนก็ตาม น้องเขาทำได้ดีมาก ก็ขอฝากเพื่อนๆ ไว้ด้วยสำหรับเรื่องนี้ที่เราอาจไม่นึกไม่ฝันว่าสักวันจะมีโอกาส ก็อย่าลืมสนร. - บ้านที่สองของเพื่อนนักเรียนไทยในต่างแดนนะครับ เรายินดีให้คำปรึกษาและพร้อมสนับสนุนน้องๆ ในเรื่องเช่นนี้อย่างเต็มที่ แล้วพบกันใหม่ สวัสดีครับ